დაიმახსოვრე, უფალო, დავით და მთელი მისი თვინიერება, როგორც უფალს შეჰფიცავს, ღმერთს აღუთქვამს იაკობს: თუ ჩემს სოფელში შევალ, ან ჩემს საწოლში ავალ: თვალებს ძილს მივცემ, თვალებს ყველგან დავიძინებ და თვალებს მშვიდობას, სანამ ვიპოვი უფლის ადგილს, იაკობის ღმერთის საცხოვრებელს. აჰა, გავიგე ევფრატში და მიპოვე მუხის მინდვრებში: წავიდეთ მის სოფლებში, თაყვანი ვსცეთ იმ ადგილას, სადაც ვიდექით მის ფეხებთან. ადექი, უფალო, შენს განსვენებაში, შენ და შენი სიწმინდის კიდობანი. შენი მღვდლები სიმართლით შეიმოსებიან და შენი წმინდანები გაიხარებენ. დავით, შენი მსახურის გულისთვის, ნუ აშორებ სახეს შენს ცხებულს. უფალი ჭეშმარიტად დაიფიცებს დავითს და არ იქნება უარყოფილი: დაგაყენებ შენს ტახტზე შენი მუცლის ნაყოფით. თუ შენი ვაჟები დაიცავენ ჩემს აღთქმას და ჩემს მოწმობებს, რომლებსაც მე ვასწავლი, და მათი ვაჟები სამუდამოდ დაჯდებიან შენს ტახტზე. იმის გამო, რომ უფალმა აირჩია სიონი, მან მოისურვა იგი საცხოვრებლად თავისთვის. ეს არის ჩემი დასვენება სამუდამოდ, აქ ვიცხოვრებ როგორც მსურს. ვაკურთხებ მის ნაჭერს, მის გაჭირვებულს პურით ვაკმაყოფილებ, მის მღვდლებს ხსნით შევმოსავ და მისი წმინდანები სიხარულით გაიხარებენ. იქ გავაშენებ დავითის რქას; ლამპარს მოვამზადებ ჩემს ცხებულს. სიცივით შევმოსავ მის მტრებს და მასში აყვავდება ჩემი საკურთხეველი.