Έχοντας ζήσει ευλαβικά, σαν σοφός ιεράρχης,/ δόξασες τον Κύριο/ με την ενάρετη ζωή σου, Σεβασμιώτατε Νεκτάριε./ Επιπλέον, δόξασες τον Παρηγορητή με τη δύναμή σου,/ με τα θεία λείψανά σου,/ διώξες τους δαίμονες και θεράπευσε τους αρρώστους, // με πίστη έρχεσαι.
Θεία βροντή, πνευματική σάλπιγγα, πίστη στον φυτευτή και κόφτη των αιρέσεων, άγιε της Τριάδος, μέγας Άγιος Νεκτάριος, πάντα όρθιος με τους αγγέλους, προσεύχεσαι ακατάπαυστα για όλους μας.
Ω, μύρο κεφαλή, στον Άγιο Νεκτάριο, τον επίσκοπο του Θεού! Τον καιρό της μεγάλης αποστασίας, που ο κόσμος αιχμαλωτίστηκε από την κακία, έλαμψες από ευσέβεια και το κεφάλι της περήφανης Ντενίτσας, που μας τραυμάτισε, συνέτριψες. Για το λόγο αυτό, ο Χριστός έδωσε να θεραπεύσει τα ανίατα έλκη που μας έπληξαν για την ανομία μας. Πιστεύουμε: ο δίκαιος Θεός σε αγάπησε, ότι για χάρη μας θα σε ελεήσει, θα σε συγχωρήσει από τους όρκους, θα σε ελευθερώσει από ασθένειες και σε ολόκληρο το σύμπαν το όνομά Του, ο Πατέρας, θα είναι φοβερό και ένδοξο, και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Ω, άγιε Νεκτάριο, Θεοσοφέ Πατέρα! Λάβετε, φύλακα της Ορθοδόξου πίστεως, την ομολογία του λαού που ονομάστηκε Χριστός, που συγκεντρώθηκε σήμερα στον ναό με τη χάρη του Θεού που ζει μέσα σας. Η είδηση έφτασε στα σύνορα της Ρωσίας, ότι εσύ, ο μεγάλος άγιος του Χριστού ανάμεσα στους αγίους, εμφανίστηκες σε όσους επικαλούνται το όνομά σου σε όλες τις γωνιές του κόσμου και δώσατε θεραπεία από τον καρκίνο.
Ακούσαμε για τον ιερέα, τον συνονόματό σου και τον ναό στο όνομά σου, που έχτισε με μεγάλες θλίψεις. Έπληξα από καρκινικό έλκος στο στήθος, αιμορραγούσα κάθε μέρα, και υπέφερα σκληρά, αλλά δεν εγκατέλειψα το ιερό μου έργο.
Ξαφνικά εσύ, ο άγιος του μεγάλου ελέους, κατέβηκες από τον ουρανό, και του εμφανίστηκες στο ναό με ορατή μορφή. Είναι αυτός που δεν σε αντιλαμβάνεται ως έναν από τους θνητούς, ζητώντας τις προσευχές σου και λέγοντας: «Είμαι μεγάλος άρχοντας, αλλιώς θέλω να αποκαταστήσω το ιερό θυσιαστήριο, και πάλι μαζί με τους ενορίτες θα κάνω τη Θεία Λειτουργία· «Μετά είμαι έτοιμος να πεθάνω, γιατί ο θάνατος δεν με φοβάται».
Μα εσύ πάτερ είσαι ασώμα και ποτίζεις το πρόσωπό σου με δάκρυα! και ο όγκος του πάσχοντος, το φιλί και το ρήμα: «Μη λυπάσαι, παιδί μου, καθώς βίωσες αρρώστια, θα είσαι υγιής. Όλοι γνωρίζουν αυτό το θαύμα». Αυτός, αφού θεραπεύτηκε, καταλαβαίνει η Abiye, με ποιον μιλούσατε, ήταν αόρατος για εσάς. Ω, μεγάλος άγιος του Χριστού Νεκτάριε! Αυτός ο ναός είναι πλέον ολοκληρωμένος, και τα θαύματά σου είναι σαν θάλασσα που ξεχειλίζει, πολλαπλασιάζονται! Γνωρίζουμε ότι, όπως η προσευχή ενός δικαίου, πρέπει να επιταχυνθεί από τον ζήλο μας για την υπηρεσία του Θεού και την αποφασιστικότητα να πεθάνουμε για τον Χριστό, για να βρούμε υγεία. Ω δίκαιος πατέρας, το άρρωστο παιδί σου σε προσεύχεται: να γίνει σε μας το θέλημα του Θεού, καλό, ευπρόσδεκτο και τέλειο, μη θέλοντας να πεθάνει ο αμαρτωλός, αλλά να γυρίσει και να ζήσει. Εσύ όμως, ο κήρυξ του θελήματος του Θεού, μας θεράπευσες με τη χάρη σου εμφάνιση, ο Θεός να είναι μεγάλος στον Ουρανό και στη γη για πάντα και για πάντα! Αμήν.