“Kush nuk është me mua, është kundër meje, dhe kush nuk mbledh me mua, shpërndan” (Mateu 12:30). Kush është me Zotin? Ai që jeton dhe vepron në frymën e Tij; i cili nuk i lejon vetes asnjë mendim, asnjë ndjenjë, asnjë dëshirë, asnjë qëllim, asnjë fjalë, asnjë vepër që do të ishte e papëlqyeshme për Zotin dhe në kundërshtim me urdhërimet dhe përkufizimet e Tij të qarta. Kush jeton dhe vepron ndryshe nuk është me Zotin, prandaj nuk mbledh, por shpërndan. Çfarë po harxhon ai? Jo vetëm energjinë dhe kohën, por edhe atë që mbledh. Pasurinë, për shembull, nuk e mbledh me Zotin ai që e grumbullon vetëm atë, pa e ndarë me të tjerët dhe pa e privuar veten nga ajo që ka nevojë, ose që, duke e mbledhur, një pjesë e shpenzon për mirëmbajtjen luksoze të vetes, pjesërisht e shpenzon për sakrifica të kota dhe një pjesë ua lë trashëgimtarëve. Ai do të shfaqet në botën tjetër pa asgjë - dhe atje do të jetë më i varfëri i të varfërve. Përkundrazi, ai mbledh pasuri me Zotin, i cili, nëpërmjet duarve të të varfërve dhe nevojtarëve, e transferon atë që ka mbledhur në thesaret e përjetshme. Kur një person i tillë të vdesë, ai do të gjejë gjithçka në botën tjetër të ruajtur, të pashpërdorur, edhe sikur të kishte humbur gjithë jetën e tij. E njëjta gjë vlen edhe për mbledhjen e njohurive. Këtu shpërdorimi është edhe më i dukshëm, sepse edhe këtu bëhet e qartë se si filozofuesi nuk mbledh sikur male njohurish për Zotin, por, ndërkohë, janë të gjitha mbeturina, një fantazmë e së vërtetës dhe jo e së vërtetës. Njerëz të tillë jo vetëm që u mungojnë njohuritë, por humbasin edhe kuptimin njerëzor. Ata fillojnë të tërbohen, si të përgjumur. Lexoni sistemet e materialistëve dhe do të shihni që është kështu.