Тропар, тон 8
Ете, на полноќ доаѓа Младоженецот, / и блажен е слугата, кого ќе го најде бдение, / но пак не достоен, кој ќе се најде во очај. / Внимавај, душо моја, / не оптоварувај се со сон, / да не умреш, ќе бидеш предаден/ и затвори се од Царството,/ но стани викај:/ Свет, Свет, Свет си, Боже, // По Богородица помилуј нè.
Тропарот се пее на Утрена во првите три дена од Страсната седмица. Во овој тропар, Црквата ни го всадува спасоносниот страв од ненадејното доаѓање на Судијата на светот и нè поттикнува на духовна будност. Се заснова на параболата за десетте девици ( Мат. 25:1-13 ).
Егзапостиларен
Го гледам Твојот дворец, Спасителу мој, украсен, и немам облека, за да влезам во него: просветли ја облеката на мојата душа, Светлодателу, и спаси ме.
Ексапостилари се пее во првите четири дена од Страсната седмица. Во оваа песна ја исповедаме нашата недостојност пред Господа, жалиме и плачеме, како невеста оставена надвор од невестинската одаја.
Тропар, тон 8
Кога славата на ученикот/ се осветли на вечерата,/ тогаш злобниот Јуда/ се помрачи од среброљубието,/ и Те предаде, праведниот судија, на беззаконските судии. Господи, слава Ти.
На Велики четврток и на Утрената на Велики петок се пее пеењето „Кога славата на учениците...“ За време на постот се чита и заедно со светата причест.
Тропар, тон 6
Твојата тајна вечера денес, Сине Божји, прими ме како соучесник; Нема да им кажувам тајна на твоите непријатели, ниту ќе ти дадам бакнеж како Јуда, туку како крадец ќе ти исповедам: спомни ме, Господи, во Твоето царство.
На Велики и Велики Четврток наместо Херувинска песна се пее химната „Твојата тајна вечера...“.
Антифон 15, тон 6
Денеска виси на дрвото, Кој ја обеси земјата на водите: Овен е со трње, Оној што е Цар на ангелите: Се облекува во лажно црвено, Облекува небо со облаци: задавен Оној кој беше слободен во Јордан го прими Адам: Црковниот Младоженец беше прикован со клинци: Синот на Виштерот беше закован. Ние се поклонуваме на Твојата страст, Христе. Ние се поклонуваме на Твојата страст, Христе. Ние се поклонуваме на Твоите страсти, Христе: покажи ни го Твоето славно Воскресение.
„Денес виси на дрвото...“ е химната на Утрена на Велики петок, која има посебно име: Последица на светите и спасителни страдања на нашиот Господ Исус Христос.
Егзапостиларен
Разумниот разбојник, во еден час небесно направи, Господи, и со дрвото на кумот просветли ме и спаси ме.
Разумниот крадец е еден од двајцата крадци распнати на Голгота покрај Исус Христос, кој се покаја, поверуваше во Христа, понизно ја изрази својата вера пред Него и го доби од Него ветувањето дека „сега“ ќе остане со Него во рајот. Покајанието на разумниот крадец се памети во пеењето на Велики петок Утре за време на читањето на дванаесетте евангелија.
Тропар, тон 2
Благороден Јосиф,/ го симна од дрвото Твоето пречисто Тело,/ го завитка во чиста плаштеница// и ги положи покривките во новиот гроб со смрдеа.
Јосиф од Ариматеја, спомнат во тропарот, бил богат Евреин, член на Синедрионот и таен Христов ученик. По смртта на Спасителот, Јосиф го побарал Пилат Неговото тело за погреб. Кога доби дозвола, заедно со Никодим, го зеде телото на Спасителот од крстот, го завитка во плаштаница, со темјан, како што обично го закопуваа Евреите, и го положи во нова гробница, неодамна издлабена во карпата во неговата градина, тркалајќи голем камен до вратата од гробот.
Тропарот „Блажениот Јосиф“ се пее за време на симнувањето на Плаштеницата на Велики Петок и на Утрената на Велика Сабота (изведена вечерта на Велики петок).
Тропар, тон 8
Сето човечко тело нека молчи и нека стои со страв и трепет, и ништо земно да не размислува во себе: Царот над царевите и Господарот над господарите доаѓа да убие и да им се даде како храна на верните. Пред ова доаѓаат лицата на ангелите со сето Кнежевство и моќ, многуочните Херувими и Шерафимите со шест грбови, лицата кои покриваат и плачливата песна: Алилуја, Алилуја, Алилуја.
На Света и Голема Сабота на Литургија наместо Херувинска песна пеат „Нека молчи сето човечко тело“.
Ирмос, тон 6
Не плачи за Мене, Мајко, гледајќи во гробот, Кого во твојата утроба без семе си зачна Син, зашто Јас ќе станам и ќе се прославувам и ќе се воздигнувам со слава непрестајно како Бог, со вера и љубов поголема од тебе.
Како достоен светител на Литургијата на Велика Сабота се пее Ирмос од 9-тата песна на Утрениот канон „Не плачи за мене мајко“.
Стихера на бакнувањето на Плаштеницата
Дојдете, да му угодиме на вечно незаборавниот Јосиф, кој ноќта дојде кај Пилат и ги замоли сите: дајте ми го овој чуден, кој нема каде да ја положи главата; Дај ми го овој чуден, чиј злобен ученик го предаде до смрт; дај ми ја оваа чудна, Неговата Мајка, која гледа како виси на крстот, плаче и мајчински вика: жал за Мене, чедо мое! За жал за мене, Моја светлина и моја сакана утроба! Зашто денес ќе се случи она што Симеон го предвиде во црквата: Моето срце помина низ оружјето, но солзите ќе ги претворам во радост на Твоето Воскресение. Ние се поклонуваме со Твоите страсти, Христе, се поклонуваме со Твоите страсти, Христе, се поклонуваме со Твоите страсти, Христа и Светото Воскресение.
Додека ја пеат оваа стихира, луѓето доаѓаат да ја почитуваат Плаштаницата на Велики петок. Пеењето потсетува на тајниот Христов ученик, Јосиф од Ариматеја, кој по смртта на Спасителот отишол кај Пилат и го побарал за Телото Господово, кое потоа го дал на погреб заедно со праведниот Никодим, исто така Негов таен ученик. Го зедоа Телото на Спасителот од Крстот, го завиткаа во плаштаница и го положија во нов гроб, во кој досега никој не бил погребан (св. Јосиф однапред си го подготвил овој гроб за себе) во Гетсиманската градина, во присуство на Богородица и на светите жени мироносици.
Стани, Боже, суди ја земјата, како што си наследил во сите народи.
„Стани, Боже, суди ја земјата...“ - го слушаме овој текст од Псалм 81 на Велика Сабота на литургијата, последниот ден пред Велигден. За време на оваа молитва, свештенството се менува од црни посни одежди во бели. Тоа значи дека веќе знаеме за победата над смртта, се радуваме на тивка радост во исчекување на Христовото Воскресение.
Тебе, облечен во светло како наметка, Јосиф падна од Дрвото со Никодим, и гледајќи го мртов, гол, незакопан, сочувствителниот ќе го прифати крикот, плачејќи со зборовите: тешко мене. најслаткиот Исусе, Кој го виде сонцето како виси на Крстот во темнина, покриено со темнина, и земјата трепери од страв, и црковниот превез скинат: но сега Те гледам, заради мене, смртта воскресна по волја. Како ќе те закопам, Боже мој, или каква плаштеница ќе те обвивам? Со која рака да го допрам Твоето нераспадливо тело? или песна песна ќе пеам на Твојот егзодус, о, богато, Твојата страст ја величам, ќе пеам песни и пофалби на Твоето погребение со Воскресението, повикувајќи: Господи, слава Ти.
Во православните цркви се слуша пеењето „Ти си облечен во светлина, како наметка“ пред да се отстрани Плаштаницата - извезена икона на која е прикажан покојниот Христос. Покровот свештеникот го вади од олтарот, а потоа се одвива поворка на крстот. Молитвеникот „Вие сте облечени во светлина како со наметка“ ги повикува луѓето кои доаѓаат на служба да станат слични на Христовите ученици - да покажат милост и љубов кон Него.
Прокеимен, тон 4
Ти си ја подели Мојата облека за себе и фрли ждрепка за Мојата облека.
„Поделете ги моите облеки за себе“ е пеењето на богослужбата „12 Евангелија“ (Утрена на Велики петок со читање на 12-те евангелија на Светите Страдања на нашиот Господ Исус Христос, извршена вечерта на Велики четврток). Основата на оваа служба е составена од дванаесет пасуси од Новиот завет, откривајќи ја целата низа на настани од Тајната вечера, Крстниот пат и смртта на Спасителот. Помеѓу овие текстови се слушаат разни скандирања - тие го пренесуваат духовното значење на она што се случува, ги насочуваат мислите и чувствата во молитвен правец. Таков е прокеименот „Јас си ја поделив облеката за себе“ - зборовите на пророштвото за страдањето на Спасителот на Крстот, земени од 21. Давидовиот Псалм.
Антифон 10, тон 6
Облечете се во светлина, како наметка, стоејќи голи во судот, и на образот ќе го примите стресот од рацете што ги создадовте, а беззакониците на Крстот го заковаа Господарот на славата, тогаш превезот на црквата се раздразни, сонцето е потемно, не може да ја поднесе глетката на Бога што се нервира, Кого се трепери. Да му се поклониме.
Ученикот отфрлен, крадецот извика: спомни ме, Господи, во Твоето Царство.
Слава, Богородице: Мир на светот, од Богородица, Господи, да носиш тело за робови, за да Те славиме според Тебе, Човекољубец.
И сега, истото.
Химна од службата на страсните евангелија.