„Кога останаа сами во собата, Товија стана од креветот и рече: „Стани, сестро, да се молиме Господ да нѐ помилува!“ И Товија почна да вели:
Благословен си, Боже на нашите татковци, и благословено е Твоето свето и славно име засекогаш! Нека те благословат небесата и сите твои созданија!
Ти го создал Адам и му ја дал Ева за помошник, а неговата сопруга како поддршка. Од нив произлезе човечкиот род. Ти рече: не е добро човекот да биде сам; да создадеме помошник како него.
И сега, Господи, ја земам оваа моја сестра не за да ја задоволувам страста, туку вистински за жена: помилувај да ме смилуваш и да остарам со неа!
А таа со него рече: Амин. И двајцата спиеја мирно таа ноќ“ (Тов.8:5-9).