nie ma starego tocempty metaparsującego toc meta: Array
(
=> Tablica
(
[klasa] => godz2
[href] => 1/#ch_0_1
[label] => Tekst modlitwy:
)
=> Tablica
(
[klasa] => godz2
[href] => 1/#ch_0_2
[label] => Tłumaczenie:
)
=> Tablica
(
[klasa] => godz2
[href] => 1/#ch_0_3
[label] => Kiedy czytana jest modlitwa św. Efraim Syryjczyk
)
=> Tablica
(
[klasa] => godz2
[href] => 1/#ch_0_4
[label] => Dlaczego tę modlitwę czyta się podczas nabożeństw w okresie Wielkiego Postu?
)
=> Tablica
(
[klasa] => godz2
[href] => 1/#ch_0_5
[label] => Dlaczego tę modlitwę czyta się podczas nabożeństw w okresie postu bożonarodzeniowego?
)
=> Tablica
(
[klasa] => godz2
[href] => 1/#ch_0_6
[label] => Co oznaczają słowa: „nie dodawaj mi ducha lenistwa, przygnębienia, pożądliwości i próżnej gadaniny”? Czy rzeczywiście Pan jest dawcą ducha grzechów i namiętności?
)
=> Tablica
(
[klasa] => godz2
[href] => 1/#ch_0_7
[label] => Literatura na ten temat
)
)
treść
Modlitwa Efraima Syryjczyka jest modlitwą pokuty, ułożoną w IV wieku. przez mnicha Efraima Syryjczyka (Syryjczyka), któremu towarzyszą pokłony do ziemi, które czyta się podczas cotygodniowych nabożeństw Wielkiego Postu, a zgodnie ze statutem należy je czytać także podczas nabożeństwa z „Alleluja” w cotygodniowe dni małych postów. Zobacz Typikon, rozdz. 9.
Modlitwa:
Panie i Mistrzu mojego życia, nie dawaj mi ducha lenistwa, przygnębienia, pożądliwości i próżnej gadaniny. (Pokłoń się do ziemi)
Daj mi, Twojemu słudze, ducha czystości, pokory, cierpliwości i miłości. (Pokłoń się do ziemi)
Hej, Panie, Królu, pozwól mi zobaczyć moje grzechy i nie potępiać mojego brata, bo błogosławiony jesteś na wieki wieków. Amen. (Pokłoń się do ziemi)
Boże, oczyść mnie, grzesznika. (12 razy, z kokardkami od pasa)
(Modlitwę czyta się ponownie w całości z jednym ukłonem do ziemi na końcu).
Pan i Mistrz mojego życia! Nie dodawaj mi skłonności do lenistwa, przygnębienia, żądzy władzy i próżnej gadaniny.
Ześlij czystość duszy, pokorę, cierpliwość i miłość na mnie, Twojego sługę.
Królu i Panie, pozwól mi widzieć moje grzechy i nie potępiać mojego brata; bo jesteś błogosławiony na wieki wieków. Amen.
Przed Wielkim Postem modlitwę tę czyta się w kościele w godzinach środy i piątku Tygodnia Sera oraz przez całe Święta Zesłania Ducha Świętego, z wyjątkiem sobót i niedziel; także w pierwszych trzech dniach Wielkiego Tygodnia. W te same dni jest ona włączona do reguły modlitwy domowej. Modlitwy tej nie czyta się w soboty i niedziele
W Wielką Środę na zakończenie liturgii pod wezwaniem „Niech będzie imię Pańskie…” po raz ostatni czytana jest modlitwa św. Efraima Syryjczyka. Rozpoczynają się specjalne nabożeństwa Wielkiego Tygodnia.
Podczas postu bożonarodzeniowego modlitwę do św. Efraima Syryjczyka czyta się w dni, w których odprawia się codzienne nabożeństwa, które w Typikonie nie są oznaczone znakiem. Zobacz Typikon. Słowa miesięczne: 14 listopada.
Zwyczajowo odmawia się tę modlitwę również na zakończenie zasad porannej i wieczornej modlitwy. W naszym modlitewniku odbywa się to automatycznie w odpowiednim czasie.
Autorstwo modlitwy należy do wielkiego chrześcijańskiego ascety, św. Efraima Syryjczyka.
Pewnego razu Efraim został powołany do służenia Bogu poprzez specjalną interwencję z góry – Objawienie Nadprzyrodzone.
Do tego czasu prowadził raczej niepoważne, moralnie wolne życie. Pewnego dnia został uwięziony pod fałszywym zarzutem współudziału w kradzieży bydła, które w rzeczywistości zostało skradzione przez dzikie wilki.
Tutaj odwiedził go pewien tajemniczy mąż, który zeznał, że choć on, Efraim, obecnie bezprawnie przetrzymywany jest w celi, to jednak jest w tym najwyższa sprawiedliwość.
Mąż poradził mu, aby zastanowił się i odświeżył pamięć, po czym więzień Efraim, postępując za radą, przypomniał sobie, jak pewnego razu dla lekkomyślnej zabawy i młodzieńczego żartu wypuścił z zagrody krowę należącą do biedaka. W rezultacie krowa została zajęta przez drapieżne zwierzę, dlatego i tak już trudne, pełne smutku życie biednego człowieka było wypełnione dodatkowymi trudnościami i cierpieniem. Wtedy sprawca nie został ukarany.
Następnie ten sam mąż obiecał Efraimowi, że sprawiedliwość w sprawie, o którą był oskarżony, zatriumfuje, i tak się stało. Prawdziwy przestępca został zidentyfikowany i ukarany (okazał się, że jest pasterzem, który nie troszczy się o trzodę), a Efraim został uwolniony.
Po tym wydarzeniu zaczął inaczej patrzeć na swoje życie osobiste i w ogóle na Bożą Opatrzność, a następnie odkładając na bok próżność świata, zwrócił się w stronę ascezy.
Temat głębokiej pokuty i wdzięczności Bogu za wszelkie Jego miłosierdzie był przeżywany w sercu świętego przez całe jego życie.
Szczególną pokorną, skruchę, charakterystyczną dla prawdziwego naśladowcy Chrystusa, wyraża on w modlitwie znanej pod jego imieniem.
Modlitwa ta, choć krótka, jednocześnie zwięźle i wyraziście odzwierciedla niektóre z najważniejszych próśb, z którymi wierzący, świadomi swego duchowego ubóstwa, starając się przezwyciężyć namiętności i przywary, powinni zwracać się do swego Pana, Dawcy życia i wszelkich błogosławieństw (Jk 1,17).
Należy ją czytać w dni postu, gdyż w tym okresie chrześcijanin musi podjąć szczególne wysiłki, aby przemienić swoje życie. Można to jednak osiągnąć jedynie przy pomocy Boga (Jana 15:5). Dlatego modlimy się do Niego o przebaczenie, prosimy o pomoc zwłaszcza w tych prośbach, które są nakreślone w tekście modlitwy św. Efraima.
Poradnik duchownego: „Porównując nabożeństwo wielkopostne z nabożeństwem postu Bożego Narodzenia, należy zauważyć, że zgodnie ze Statutem Kościoła w niektóre jego dni należy śpiewać „Alleluja”, to znaczy struktura nabożeństwa w te dni dokładnie odpowiada nabożeństwu wielkopostnemu: godziny, modlitwa Efraima Syryjczyka, ukłony.
W sumie, zgodnie ze Statutem, „Alleluja” należy śpiewać jedenaście razy podczas postu bożonarodzeniowego: 19, 26 i 29 listopada oraz 1, 2, 3, 8, 14, 16, 18 i 19 grudnia. Nabożeństwa w te dni, a także w okresie Wielkiego Postu, mają zasadniczo charakter pokutny.
W czasie postu bożonarodzeniowego odprawia się także szereg uroczystych nabożeństw. Naprzemienność dni świątecznych i pokutnych jest istotną cechą nabożeństwa postu bożonarodzeniowego, odróżniającą go od innych dni roku kościelnego, a zwłaszcza od Wielkiego Postu.
W dzisiejszych czasach często słyszymy: jeśli Bóg jest święty i wszechmocny, to dlaczego grzesznicy popełniają grzechy; Dlaczego świat jest pełen bezprawia i zła? Czy Bóg nie jest wystarczająco święty i wszechmocny? Przytoczone powyżej słowa modlitwy św. Efraima mogą wywołać jeszcze większe zdziwienie, jeśli potraktujemy je z grubsza dosłownością.
Co możesz na to odpowiedzieć? Bóg jest Duchem najdoskonalszym samym w sobie (Jana 4:24), absolutnym Dobrem i oczywiście nigdy nikogo nie namawia do grzechu.
Biorąc to pod uwagę, musimy jednocześnie zrozumieć, że wszystko, co dzieje się w królestwie stworzenia, łącznie z niezliczonymi okrucieństwami, nie dzieje się bez woli Bożej.
W woli Bożej należy rozróżnić dwa aspekty: przychylność i pozwolenie. Pan kocha dobro, zawsze mu sprzyja, zawsze sprzyja wszystkiemu dobremu: myślom, myślom, czynom.
Jeśli chodzi o bezprawie, jego Bóg, jako absolutnie Święty (Kapł.20:26), nienawidzi zła (Ps.44:8).
Choć może się to wydawać dziwne, możliwość popełniania grzechów jest wpisana w naturę ludzką przez samego Stwórcę. Po co?
Gdyby człowiek nie miał takiej możliwości, nie byłby w stanie świadomie i swobodnie decydować na dobre. A bez tego nie mógłby stać się sprawiedliwym: przecież sprawiedliwość opiera się i kształtuje na dobrowolnym, ale nie narzuconym siłą pragnieniu Dobra (patrz: szerzej: Dlaczego Bóg stworzył ludzi, którzy muszą cierpieć w piekle?).
Doświadczając wolności woli człowieka, Bóg pozwala człowiekowi na popełnianie złych czynów (w takiej mierze, w jakiej uzna to za stosowne), zarówno poprzez pokusę ze strony złych duchów, jak i poprzez samowolną inicjatywę.
Dlatego też, gdy za św. Efraimem prosimy Pana, aby „nie dawał” nam ducha lenistwa, przygnębienia, pożądliwości i próżnej gadaniny, w istocie prosimy o zmniejszenie wymiaru tego przydziału, dzięki czemu my, jako ludzie wolni moralnie, mamy możliwość popełniania tego rodzaju grzechów.
Jednocześnie prosimy Pana życia o łaskawą pomoc, aby móc oprzeć się pokusom lub, jeśli się pojawią, skutecznie je pokonać.
W tym samym sensie należy rozumieć znaną prośbę z Modlitwy Pańskiej: „i nie wódź nas na pokusę”.
***
Zobacz dzieła św. Efraima Syryjczyka w naszej bibliotece.