Όταν εγώ, κατάθλιψη από την αρρώστια, νιώθω το πλησιέστερο τέλος της επίγειας ύπαρξής μου: Κύριε, ελέησέ με.
Όταν η καημένη μου καρδιά, στα τελευταία της χτυπήματα, μαραζώνει και μαραζώνει από θανάσιμο πόνο: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν τα μάτια μου δάκρυσαν για τελευταία φορά στη σκέψη ότι σε όλη μου τη ζωή σε προσέβαλα, Θεέ, με τις αμαρτίες μου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν ο γρήγορος χτύπος της καρδιάς μου αρχίζει να επιταχύνει την έκβαση της ψυχής μου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν η θνητή ωχρότητα του προσώπου μου και το ψυχρό μου σώμα χτυπά με φόβο τους αγαπημένους μου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν σκοτεινιάσει η όρασή μου και κοπεί η φωνή μου, η γλώσσα μου γίνεται πέτρα: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν τρομερά φαντάσματα και οράματα αρχίζουν να με οδηγούν σε απόγνωση για το έλεός Σου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν η ψυχή μου, χτυπημένη από τις αναμνήσεις των εγκλημάτων μου και τον φόβο της κρίσης Σου, εξαντλείται στον αγώνα ενάντια στους εχθρούς της σωτηρίας μου, που προσπαθούν να με σύρουν στο σκοτάδι του βασάνου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν με ποτίζει ο ιδρώτας του θανάτου, και η ψυχή με οδυνηρό πόνο απομακρύνεται από το σώμα: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν το θνητό σκοτάδι κλείνει όλα τα αντικείμενα αυτού του κόσμου από το θαμπό βλέμμα μου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν πάψει κάθε αίσθηση στο σώμα μου, οι φλέβες μου μουδιάζουν και οι μύες μου γίνονται πέτρα: Κύριε, ελέησέ με.
Όταν ο ανθρώπινος λόγος και οι γήινοι ήχοι δεν φτάνουν πια στα αυτιά μου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν η ψυχή εμφανιστεί μπροστά στο πρόσωπό Σου, Θεέ, εν αναμονή του διορισμού Σου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν αρχίσω να προσέχω τη δίκαιη πρόταση της κρίσης Σου, που καθορίζει την αιώνια μοίρα μου: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν το σώμα, εγκαταλελειμμένο από την ψυχή, γίνεται λεία σκουληκιών και φθοράς και, τελικά, ολόκληρη η σύνθεσή μου μετατρέπεται σε μια χούφτα σκόνη: Κύριε, ελέησόν με.
Όταν ο ήχος της σάλπιγγας ξυπνά τους πάντες κατά τη δεύτερη παρουσία Σου και ανοίγει το βιβλίο των πράξεών μου: Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με, τον αμαρτωλό δούλο Σου (όνομα). Στα χέρια Σου, Κύριε, παραθέτω το πνεύμα μου. Αμήν.
* * *
Ουράνιος Πατήρ, Λυτρωτέ Ιησού Χριστέ, Αγία Ψυχή Θεέ, αληθινός, μοναδικός και ύψιστος Παρηγορητής! Όταν εκπληρωθεί ο χρόνος μου, που μου όρισες, όταν οι μέρες μου, που έχεις γράψει στο βιβλίο Σου, φτάσουν στο τέλος τους, τότε χάρισε μου μια ευλογημένη και ειρηνική αναχώρηση από το σπόρο της ζωής, διώξε από μένα την αγάπη του κόσμου και την επιθυμία να ζήσω περισσότερο. δώσε μου μια καρδιά που είναι έτοιμη να φύγει από εδώ με χαρά. Απαγόρευση κάθε φρίκης και φόβου. κράτα με από τον πειρασμό του εχθρού. Οπλίστε την ψυχή μου με τα όπλα της δικαιοσύνης Σου, την ασπίδα της πίστης και το κράνος της σωτηρίας. γιατί Εσύ, Κύριε Ιησού Χριστέ, είσαι η σοφία μου, η δικαιοσύνη μου, ο αγιασμός και η λύτρωσή μου, η ζωή μου, η παρηγοριά μου, η ειρήνη και η χαρά μου. Φόρεσε πάνω μου το γαμήλιο ένδυμα της δικαιοσύνης Σου, για να εμφανιστεί η ψυχή μου ενώπιόν σου καθαρή, χωρίς λεκέδες ή ρυτίδες, και άσε με να ακούσω τον χαρούμενο λόγο Σου: Έλα, ευλογημένη του Κυρίου, κληρονομήσου τη βασιλεία του Πατέρα σου, που ετοιμάστηκε για σένα από την αρχή, και μπες στη χαρά του Κυρίου σου. Αμήν.
* * *
Πανσοφότατη και ωραιότατη αγία, Μεγαλομάρτυς του Χριστού Βαρβάρα! Ευλογημένος είσαι, γιατί η κοσμική σοφία του Θεού δεν σου αποκάλυψε τη σάρκα και το αίμα του Θεού, αλλά ο ίδιος ο Θεός, ο Επουράνιος Πατέρας, που είναι και δικός σου, για χάρη της πίστης από έναν άπιστο πατέρα, που εγκαταλείφθηκε, διώχτηκε και αυτός που σκοτώθηκε έγινε δεκτός ως η αγαπημένη Του θυγατέρα της φθαρμένης. άθλους μαρτυρίου για την ανάπαυση του Ουρανού, αλλάζοντας τη Βασιλεία. δόξασε την προσωρινή σου ζωή, που σταμάτησε ο θάνατός Του για χάρη του τσίπου Του, με τιμή, σαν μια ψυχή από τα πρόσωπα των ουράνιων πνευμάτων, αλλά ένα σώμα στη γη στον αγγελικό τους ναό τον άγγελο της εντολής να τηρεί ανέπαφο, τίμια και θαυματουργικά. Ευλογημένος είσαι, Χριστέ ο Υιός του Θεού, ο Ουράνιος Νυμφίος, μια αδαή παρθένα, που θέλεις να έχει την καλοσύνη Του, τον φροντιστή σου, μέσα από όλα της τα βάσανα, τις πληγές, την ευχαρίστηση, τα κομμένα και τα κεφάλια της με περικοπή, σαν να προσπάθησες να τα στολίσεις με τα πιο πολύτιμα σκεύη: ναι, ως σύζυγος είναι πιστή στο σώμα της. λέγοντας: το κατάλαβα. Αλλά η ψυχή μου Τον αγάπησε, Τον κράτησε και δεν Τον εγκατέλειψε. Ευλογημένος είσαι, γιατί το Άγιο Πνεύμα αναπαύτηκε πάνω σου, και διδάχτηκες πνευματικό συλλογισμό από τον πνευματικό, και απέρριψες όλα τα πνεύματα της κακίας στα είδωλα, καθώς είναι καταστροφικά, και αφού γνώρισες τον ένα Θεό το Πνεύμα, ως αληθινό λάτρη, δέχθηκες να προσκυνήσεις σε πνεύμα και αλήθεια, τιμώ την τριαδικότητα. Αυτήν την Αγία Τριάδα τη δόξασας και εν ζωή και θάνατον διά της εξομολόγησης και των παθών σου και ικέτευσας εκπροσώπου μου, ως τριπλή πάντα, πίστη, αγάπη και ελπίδα, τιμώ την Αγία Τριάδα ως αρετή. Ο ιμάμης είναι το λυχνάρι της πίστης, αλλά το λάδι των καλών πράξεων είναι μάταιο: εσύ, σοφή παρθένα, η πάσχουσα σάρκα σου, γεμάτη αίμα και χυμένη με πληγές, σαν λυχνάρι που έχει, δώσε από το λάδι σου, ώστε στολίζοντας την ψυχή μου να είμαι άξιος και εγώ, ο ανάξιος υπηρέτης σου (όνομα), θα είμαι άξιος να μπω στο παλάτι του. Είμαι ξένος στη γη και ξένος όπως όλοι οι πατέρες μου: αιώνιες ευλογίες στον κληρονόμο και ευλογημένο γεύμα στη Βασιλεία των Ουρανών στον κοινωνό, όπως στο ταξίδι της ζωής, γεύμα θεϊκών λιχουδιών, εδώ και στην έξοδο από τον κόσμο, δώσε μου την επιθυμητή καθοδήγηση: και όταν στο τέλος ο ύπνος του θανάτου αρχίζει να πέφτει. Ηλίας, λέγοντας: Σήκω, φάε και πιες, γιατί με τη χάρη του θείου Σώματος και Αίματος των Μυστηρίων ενισχύομαι, θα περάσω στο φρούριο της ψυχής μου το μακρύ μονοπάτι του θανάτου, ακόμη και στο βουνό του ουρανού: και εκεί, από τα τρία παράθυρα του λουτρού, είδες την Τριάδα μέσω της πίστης του Θεού, μαζί σου πρόσωπο με πρόσωπο, άξιος να δω και θα είμαι άξιος να δω και θα είμαι για πάντα δοξασμένος. Αμήν.
* * *
Ρεχ: Θα κρατήσω τους δρόμους μου, μήπως αμαρτήσω με τη γλώσσα μου: Τήρησα με το στόμα μου, ώστε ο αμαρτωλός να μην σηκωθεί ποτέ μπροστά μου. Έγινα βουβός και ταπεινωμένος, και σιώπησα από τις ευλογίες, και η αρρώστια μου ανανεώθηκε. Η καρδιά μου θα ζεσταθεί μέσα μου, και μια φωτιά θα ανάψει στη διδασκαλία μου: με τα λόγια της γλώσσας μου: πες μου, Κύριε, το τέλος μου και τον αριθμό των ημερών μου, που υπάρχουν, για να καταλάβω ότι χάνω το αζ μου. Ιδού, εσύ έβαλες τις ημέρες μου, και η σύνθεσή μου είναι σαν τίποτα μπροστά σου· αλλά κάθε ζωντανός άνθρωπος είναι όλο ματαιότητα. Γιατί ένας άνθρωπος περπατά έτσι, αλλά είναι μάταιος. μαζεύει θησαυρούς και δεν ξέρω ποιος θα τους μαζέψει. Και τώρα ποιος είναι η υπομονή μου; Δεν είναι ο Κύριος; και η σύνθεσή μου είναι από Σένα. Ελευθέρωσέ με από όλες τις ανομίες μου· με όνειδωσες στον ανόητο. Ήμουν χαζός και δεν άνοιξα το στόμα μου, όπως εσύ έχεις δημιουργήσει. Άφησε τις πληγές σου από μένα: Τα χέρια σου εξαφανίστηκαν από το φρούριο. Σε επίπληξη της ανομίας τιμώρησες τον άνθρωπο, και κατανάλωσες την ψυχή του σαν αράχνη· αλλά κάθε άνθρωπος ήταν μάταιος. Άκουσε την προσευχή μου, Κύριε, και εμπνεύσε την προσευχή μου, μη σιωπάς τα δάκρυά μου: γιατί είμαι ξένος μαζί σου και ξένος, όπως όλοι οι πατέρες μου. Χαλάρωσε με, άσε με να ξεκουραστώ, πριν καν φύγω, και δεν θα είμαι με κανέναν.
1 Σεβασμιώτατος Παρθένιος του Κιέβου (Krasnopevtsev). Προσευχές και οδηγίες.
2 Συνοδική μετάφραση.
Βλέπε ΘΑΝΑΤΟΣ